Meditime – 11 Janar

Lexoni nga Marku 8:34-37; Filipianëve 2:5-7

Duke jetuar me një qëndrim dorëzimi

Kushdo që do të vijë pas meje, ta mohojë vetveten, ta marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë. (Marku 8:34)

Jeta mund t’i ngjajë një ndeshjeje boksi, ku goditjet e mprehta, kapjet e duhura dhe goditjet nga poshtë shkaktojnë dëmin e tyre, por nuk e shohim kurrë grushtin e nokaut-it të na vijë, dhe pastaj rrëzohemi pa ndjenja. Kur sëmundja e rëndë ose vështirësitë e tjera vijnë në jetën tonë, si ia bëjmë të ngrihemi përsëri? Duke dorëzuar timonin e jetës sonë!

Sa varg i bukur për t’u lexuar kur trupat tanë ligështohen! Në ato raste kur ne duam më së shumti të kemi nën kontroll trupat tanë, trajtimin tonë, agjendën tonë, Jezusi na thotë që të ulemi në sediljen e pasagjerit. Kemi nevojë të mësojmë rreth dorëzimit. Dorëzimi i qëllimit (dhe i iluzionit) për të qenë ne në krye është detyra themelore e udhëtimit tonë frymëror. Nëse duam të ecim me Jezusin, atëherë duhet të heqim dorë nga kontrolli mbi jetët tona. Është, pra, e pamundur që të shkojmë me Perëndinë dhe të rritemi me të dhe përsëri të qëndrojmë ne në drejtim të rrugëtimit. Duhet që t’ia dorëzojmë vullnetin tonë Perëndisë me vetëdije. Të dorëzohemi nuk do të thotë të heqim dorë nga jetët tona; por do të thotë t’ia japim jetët tona Perëndisë.

Pali thotë diçka të ngjashme tek Filipianëve 2:7. Ai na këshillon të jemi në të njëjtën mendje dhe të kemi po atë dashuri për të tjerët si Jezusi, i cili “e zbrazi veten e tij” duke u bërë njeri. Ky po që është një qëndrim dorëzimi! Ne duhet ta refuzojmë idenë se jemi ne në kontroll të jetëve tona, dhe ta dorëzojmë veten plotësisht tek Perëndia, duke besuar se jemi të sigurt në duart e Perëndisë, ashtu siç bëri edhe Jezusi kur pranoi të merrte natyrën njerëzore. —Karen Bables

Lutje: O Jezus, unë dorëzoj gjithçka.


Komente

komente