Meditime – 13 Shkurt

Lexoni nga Gjoni 12:1-8
Një gjest ekstravagant
Pse nuk u shit ky vaj erëkëndshëm për treqind denarë dhe t’u jepej të varfërve? (v. 5)

Një shkrimtar amerikan, E.B. Uajt, dikur tha: “Unë ngrihem në mëngjes i dyzuar midis një dëshire për ta përmirësuar (ose shpëtuar) botën dhe një dëshire për ta shijuar (ose provuar) botën. Kjo ma vështirëson shumë planifikimin e ditës”. Pyes veten nëse edhe Jezusi përballej me një sfidë të ngjashme. Jezusi i thotë të riut pasanik “shit ç’të kesh, dhe jepua të varfërve” (Mateu 19:21). Megjithatë, kur Maria spërkat një shishe të tërë me parfum të shtrenjtë mbi kokën e Jezusit, një parfum që mund të ishte shitur shumë shtrenjtë dhe paratë t’u jepeshin të varfërve, Jezusi u thotë dishepujve të mos ankoheshin aq shumë: “Sepse të varfrit i keni gjithmonë me ju, por mua nuk më keni gjithmonë” (Gjoni 12:8). Ndaje mendjen, o Jezus.
Si pastor, kam qenë i përfshirë në shumë fushata ndërtimi përgjatë viteve, dhe në çdo fushatë kam dëgjuar të njëjtat kundërshtime. Si mund ta justifikojë kisha ndërtimin e një ndërtese që kushton një milion dollarë ndërkohë që ka fshatra në Indi që nuk kanë kanalizime? Si mund të harxhojmë dhjetëra mijëra dollarë për dyshemenë e palestrës kur puna e misionit nuk ka fonde? Kurrë nuk kam ditur si t’u përgjigjem.
Jezusi e mbrojti Marinë. Zemra e saj ishte e mbushur përplot me mirënjohje aq sa u derdh në vepra. Për Jezusin, gjesti ekstravagant i Marisë nuk ishte shpërdorim apo humbje, por ishte një vepër dashurie. Pyes veten nëse ndonjë kalimtar në kryqëzimin e Jezusit i hodhi sytë nga ky djalosh i gjorë që po vdiste dhe mendoi: “Çfarë humbje!” Por nuk ishte ashtu, ishte dashuri. — Lou Lotz

Ndërsa luteni, falënderojeni Perëndinë për dhuratën ekstravagante të shpëtimit.

Komente

komente