Meditime – 2 Shtator

Lexoni nga 2 Korintasve 12:6-10

Të qenit njeri – i cenueshëm

Prandaj, me kënaqësi të madhe, do të mburrem më tepër me dobësitë e mia, që fuqia e Krishtit të rrijë tek unë. (v. 9)

Kur u zhvendosa në apartamentin tim, në fillim fjala aftësi e kufizuar dukej si gogol. Duke qenë vetë pa asnjë aftësi të kufizuar, shpesh e kapja veten me dëshirën për ta anashkaluar këtë çështje, ta mbuloja faktin se trupi im funksiononte ndryshe nga shumë prej trupave të miqve të mi. Megjithatë, kur e pyeta shoqen time të dhomës, e cila vuan nga sindroma e Aspergerit, se si preferonte të fliste lidhur me përvojën e saj me këtë sëmundje, ajo thjesht tha: “Nuk e kam fare problem të flas për këtë. Është thjesht pjesë e imja!”. Shumë nga miqtë e tjerë ishin po kaq praktikë. Zbulova që heshtja ime në fakt ishte parehatia që unë kisha me dobësinë.

Një aftësi e kufizuar ia nxjerr në pah dobësitë personit, ndërkohë që unë mund t’i fsheh më kollaj dobësitë e mia dhe i tregoj botës një person “të aftë”. Unë mund të pretendoj se nuk jam e cenueshme. Ndërsa miqtë e mi që kanë aftësi të kufizuara e shfaqin hapur cenueshmërinë e tyre. Te 2 Korintasve 12, apostulli Pal flet për një “gjemb në mish” i cili e kujtonte atë vazhdimisht për dobësinë e tij dhe për fuqinë e Perëndisë. Pali mori nga Perëndia këtë “dhuratë” për të qenë i përulur (v. 7). Ai gjithashtu shërbente si një kujtesë e kufizimeve që ai kishte si njeri. Në rastin e Palit, dhurata e vërtetë ishte kujtimi i përditshëm se kush është vërtet i fuqishëm.

Si ndjekës të Perëndisë, mund të tregohemi të sinqertë me dobësitë tona, në vend që t’i fshehim ato. Dhe në mënyrë të mistershme, kjo është pikërisht koha kur fuqia e Perëndisë shkëlqen përmes nesh.—Amy Curran

Lutje: O Perëndi, na ndihmo ta pranojmë dobësinë si pjesë të natyrës sonë njerëzore; dhe të besojmë në fuqinë tënde.

Komente

komente