Lexoni nga Veprat e Apostujve 9:10-19
Po, Zot
Por Zoti i tha: “Shko, sepse ai është vegla që unë kam zgjedhur . . . “. Atëherë Anania shkoi. (v. 15-17).

Po ecnim me makinë në bulevard, duke iu drejtuar qendrës së qytetit. Ishte një ditë nëntori, e hidhur dhe me shi. Mua më mbuloi një frikë e madhe ndërsa përthithja shenjat e plagës urbane që shihej gjithandej. Ishim aty, bashkë me bashkëshortin tim, për të dalluar nëse Perëndia na donte pikërisht në këtë qytet për të nisur shërbesën tonë. “Unë nuk e bëj dot, o Zot”, thashë në heshtje. “Jo, nuk e bën dot”, m’u përgjigj ai, “por unë, po. A ka ndonjë gjë të vështirë për mua?”. Pas asaj bisede, unë mund të thosha: “Po, Zot” ndaj thirrjes së tij për të shkuar.
Biseda e Ananias me Jezusin nuk po shkonte edhe aq mirë. Jezusi sapo i kishte thënë Ananias të shkonte e të gjente Saulin, i cili kishte ardhur në Damask të arrestonte pikërisht Ananian dhe çdo besimtar tjetër. Dhe pasi ta gjente, të lutej për të. Bindja ndaj Jezusit nënkuptonte arrestim, dhe me shumë gjasa vdekje. Por çfarë ndodhi me Ananian, mes vargjeve 16 dhe 17, që e aftësuan atë të shkonte?
Anania e donte Jezusin, dhe madje arsyetoi me të në mes të një vegimi! Por, më kryesorja, Anania e njihte Jezusin si Zot. Kur Jezusi tha: “shko”, herën e dytë, Anania u bind sepse i kishte thënë tashmë: “Po, Zot, mund të më kërkosh çdo gjë”.
Shumë kohë më parë, në Damask, ndodhën dy mrekulli me “shkoni”. E para ishte ajo që i ndodhi Saulit nga Tarsi gjatë atij udhëtimi. E dyta ishte ajo që i ndodhi Ananias mes vargjeve 16 dhe 17. — Linda R. Rubingh

Ndërsa luteni, i kërkoni Perëndisë t’ju ndihmojë të thoni: “Po, Zot”.

Categories: Meditimet

0 Comments

Leave a Reply

Avatar placeholder

Your email address will not be published.

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.