Meditime – 5 Shtator

Lexoni nga Filipianëve 3:7-11

Të qenit njeri – vdekshmëria

Që ta njoh atë dhe fuqinë e ringjalljes së tij dhe bashkësinë në vuajtjet e tij, duke u barazuar me vdekjen e tij, që në ndonjë mënyrë të mund t’ia arrij ringjalljes prej së vdekurish. (v. 10-11)

Për ne si njerëz, është vërtetë e vështirë të pranojmë cenueshmërinë, dobësinë apo nevojën tek të tjerët dhe vetja, për shkak se kjo na kujton për natyrën tonë vdekatare. Për aq kohë sa pretendojmë se jemi të përsosur, nuk na duhet të përballemi me faktin që po vdesim. Kjo është vështirësia më e madhe, dhe hiri më i madh, që të pranojmë aftësitë e kufizuara. Kjo është e vështirë sepse ne që jetojmë nuk duam të mendojmë për vdekjen. Por është edhe hir sepse vetëm atëherë kur pranojmë vdekjen mund ta kuptojmë me të vërtetë fuqinë e ringjalljes.

Njërit prej fqinjëve të mi i pëlqen kopshtaria. Atij i pëlqen të punojë tokën, të mbjellë farat, t’i ujisë dhe t’i shohë teksa rriten. Ai mezi pret të mbledhë bollëkun e asaj që kopshti i tij ofron. Megjithatë, këtë vit, me mbarimin e verës, bimët filluan të thahen, dhe ai u trishtua. Ai filloi të fliste për vdekjen e nënës së tij dhe pastaj për moshën e tij, që po plakej. “Vdekja” e kopshtit i kujtonte atij vdekjen në përgjithësi.
Unë bashkë me fqinjin tim u kujtuam se do të ruajmë disa fara nga të korrat e këtij viti për t’i mbjellë vitin tjetër. Vdekja e këtij viti do të kthehet në jetë vitin tjetër. Së bashku, u kujtuam që të gjitha gjërat duhet të kalojnë përmes vdekjes për të përjetuar ringjalljen.—Amy Curran

Lutje: O Zot, na ndihmo që të përballemi gjithmonë me dobësinë dhe vdekjen tonë duke pasur parasysh që ti e bërë ringjalljen të mundur.

Komente

komente