Meditime – 9 Shtator

Lexoni nga 1 Korintasve 12:21-26

Pranim dhe shërim – marrja

Dhe syri nuk mund t’i thotë dorës: “Unë nuk kam nevojë për ty”; dhe po ashtu koka nuk mund t’u thotë këmbëve: “Unë nuk kam nevojë për ju”. (v. 21)

Një ditë prej ditësh, komuniteti im u mblodh për të ndërtuar një kopsht të vogël me lule. Filluam të gërmonim tokën dhe hodhëm pleh në shtratin e luleve, pastaj e rrethuam atë me disa gurë të mëdhenj dhe mbollëm shumë lloje të ndryshme lulesh. Ishte goxha punë dhe një ditë e nxehtë. Pas pak, erdhi një nga fqinjët e mi, duke mbajtur në duar një tabaka me ujë dhe gota. “Për çfarë i ke këto?”, e pyeta unë. Ai tha: “Po ja, po mendoja me vete që nuk besoj se mund të ndihmoja shumë me pjesën e gërmimit dhe mbjelljes. Por të paktën thashë, mund të ndihmoj me këtë”. Ai na ofroi ndihmën sipas mënyrës së tij, dhe në atë ditë të nxehtë, ne e vlerësuam vërtetë shumë.

Është shumë e lehtë të nxjerrim në pah disa dhunti dhe aftësi më shumë se të tjerët. Megjithatë, sipas apostullit Pal, çdo person ka dhunti për të ofruar. Për më tepër, edhe ata njerëz që kanë disa role që mund të duken të dobët apo të parëndësishëm, në realitet janë të domosdoshëm për trupin në tërësi. Për shkak se komuniteti im kërkon të mirëpres dhe të dëgjojë njëri-tjetrin, ne gjithashtu mund të mësojmë t’i shohim dhe t’i vlerësojmë dhuntitë e njëri-tjetrit.

Është hir fakti që funksionojmë së bashku si trupi i Krishtit. Sikurse më kanë ftuar të ofroj dhuntitë e mia në këtë komunitet, kam arritur të kuptoj më mirë se kush jam krijuar të jem. Ndërkohë që të tjerët kanë ndarë dhuntitë e tyre me mua, aftësitë dhe pikat e tyre të forta kanë përkrahur dobësitë e mia.—Amy Curran

Lutje: O Zot, të lutem na mëso të nderojmë dhe të çmojmë dhuntitë e njëri-tjetrit.

Komente

komente