Çfarë Duhet të Bëj?

Dita 27 | Lexoni nga Eksodi 3:16-22

Shko… (v.16)

Krishterimi në thelb është një fe e “dërgimit”. Abrahami dhe familja e tij nisen, duke lënë familjen dhe shtëpinë e tij, për të shkuar në Kanaan. Profetët shkojnë të profetizojnë te populli. Dishepujt shkojnë te kombet, duke shpallur shpëtimin në Jezusin. Në pasazhin e sotëm fjala e Perëndisë për Moisiun është “shko.”

Plani i Perëndisë dukej i pamundur: “Shko dhe mblidh pleqtë. Pastaj ju të gjithë shkoni te Faraoni dhe i thoni t’ju lejojë të shkoni.” Faraoni e konsideronte veten perëndi dhe e shihte Perëndinë si perëndi rival. Por Perëndia tha: “Shko.” Dhe mbreti duhej të dëgjonte një bari nga Madiani? Egjiptasit i shihnin barinjtë me neveri (Zan. 46:34). Por Perëndia tha: “Shko.” Dhe Perëndia e ndoqi planin me një premtim shumë të mirë për të qenë i vërtetë: “Ju nuk do të shkoni duarbosh… [por] do t’i plaçkitni egjiptasit” (Eks. 3:21-22). Kjo ritheksoi premtimin e Perëndisë për Abrahamin katër shekuj më herët: “Pasardhësit e tu… do të dalin me pasuri të mëdha” (Zan. 15:13-14). Dhe Perëndia kreu mrekulli që inkurajuan egjiptasit të paguanin skllevërit izraelitë të largoheshin.

Moisiu ende ngurroi kur dëgjoi Perëndinë të thoshte: “Shko.” Dhe ndoshta edhe ti. Ja se çfarë më ndihmon të ndjek urdhrin e Perëndisë për të shkuar: ne shkojmë sepse ndjekim Jezusin. “Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne” (Gjoni 1:14). Jezusi “nuk e konsideroi barazinë me Perëndinë diçka për t’u kapur, por e zbrazi veten, duke marrë trajtën e shërbëtorit” (Fil. 2:6-7). Perëndia, që është Jezusi, u bë skllav për të çliruar skllevërit. Le të shkojmë! — Jon Opgenorth

Ndërsa luteni, kërkojini Perëndisë t’ju ndihmojë të shkoni në rrugën e Krishtit.