Çfarë Ndodh me Mëkatet Tona?

Dita 77 | Lexoni nga Psalmi 103:1-12; Mikea 7:18-20

Sa larg është lindja nga perëndimi, aq shumë ai ka larguar nga ne fajet tona. (Ps. 103:12)

Në komentarin e tij për Psalmin 103, Michael Wilcock pyetet nëse psalmisti e kuptonte sa i përshtatshëm është kjo metaforë për faljen e Perëndisë. Duke pasur parasysh polet e tokës, nëse dikush fillon të ecë drejt veriut, përfundimisht do të arrijë në një fund — pikën ku veriu kthehet në jug. Por pavarësisht se ku fillon, nëse një person ecën drejt lindjes ose perëndimit, kurrë nuk arrin në fund; thjesht vazhdon në të njëjtin drejtim përgjithmonë. Sa shumë i largon Perëndia mëkatet tona nga ne? Përgjithmonë larg.
Mikea thotë edhe më shumë — se Perëndia i hedh “të gjitha mëkatet tona në fund të detit” (Mik. 7:19). Deti është mjaft i thellë, siç e dimë. Por për hebrenjtë ai përfaqësonte edhe kaosin që në krye të herës nga i cili Perëndia krijoi botën. Deti qëndron për të kundërtën e botës së bukur, të bollshme, të mirërregulluar siç e krijoi Perëndia. Është anti-krijimi. Ky është vendi i fundit i pushimit të mëkateve tona. Është sikur të thuash se Perëndia do t’i varrosë mëkatet tona në asgjë.

Profetit Jeremia iu dha detyra e vështirë për të shpallur në emër të Perëndisë fatkeqësinë përfundimtare të Jerusalemit dhe banorëve të tij. Libri i tij përmban shumë përshkrime të tmerrshme të gjykimit që viziton popullin. Por pastaj, nga fundi, vjen drita. Perëndia premton se do të bëjë një besëlidhje të re me popullin e tij, që do të rezultojë në këtë: “Unë do të fal paudhësinë e tyre dhe nuk do të kujtoj më mëkatin e tyre” (Jer. 31:34).

Perëndia që di gjithçka mund të harrojë disa gjëra? Çfarë lajmi i mirë! — David Bast

Ndërsa luteni, falënderojeni Perëndinë që e ka harruar mëkatin tuaj.