E madhe është besnikëria jote

Dita 58 | Lexoni nga Romakëve 11:1-10; 1 e Mbretërve 19:13-14

Po them, pra: A thua Perëndia e hodhi poshtë popullin e tij? Kurrë mos qoftë! (Rom. 11:1)

Vargu kyç për sot nuk është vetëm një pyetje thelbësore për kishat shtëpi të Romës në shekullin e parë, por gjithashtu edhe një pyetje e rëndësishme për kohën tonë. Ne vështrojmë rënien e pjesëmarrjes në kishë sot, apo zellin e atyre që janë pjesë e feve të tjera, dhe pyesim veten nëse Perëndia na ka shpërfillur apo nuk na ka vënë re.

Ndërkohë që Pali udhëtonte nëpër sinagogat e botës së Mesdheut, ai ishte i bombarduar me pyetjen nëse ende qëndronte në fuqi besnikëria e besëlidhjes së Perëndisë ndaj Izraelit. Pali na jep dy shembuj në pasazhin e sotëm për besnikërinë e besëlidhjes së Perëndisë. Së pari, Pali përdori jetën e vet si një shembull klasik. Ai rridhte nga fisi i Benjaminit dhe ishte hasur me Jezusin e ringjallur gjatë rrugës për në Damask (Vep. 9). Pali ishte një përfaqësues i popullit të vet, i cili kishte besuar te Jezusi, Mesia (Rom. 11:1). Së dyti, ndoshta sepse vetë Pali mund të dëshpërohej shpirtërisht nga mosreagimi i popullit të tij për ta pranuar Jezusin si shpëtimtar, ai merr si shembull përvojën e Elias (1 Mbr. 19:13). Edhe ai ishte i dëshpëruar pas triumfit të tij të madh ndaj priftërinjve të Baalit (1 Mbr. 18). Kur Perëndia e takon Elian në malin Horeb, ishin akoma edhe 7 mijë të tjerë që nuk i ishin ulur në gjunjë Baalit.

Në këto shembuj ne shohim që Perëndia mbetet besnik ndaj premtimeve të besëlidhjes së tij, që ndonjëherë punon përmes një mbetjeje të vogël dhe që përdor hirin e tij përzgjedhës në mënyrë që Izraeli të mos refuzohej në mënyrë të përhershme. Kështu ne mund të këndojmë me plot gojën: “E madhe është besnikëria jote . . . çdo mëngjes mëshirë të re gjej”. — Kent Fry

Ndërsa luteni, jini falënderues për besnikërinë e Perëndisë.