Lutja dhe identiteti

Dita 88 — Lexoni nga: Psalmi 131

“O Zot, zemra ime nuk është mendjemadhe dhe sytë e mi nuk janë krenarë, dhe unë nuk merrem me gjëra tepër të mëdha dhe tepër të larta për mua.” (v. 1)

Kur futem në derën e shtëpisë pas një dite pune, zakonisht përshëndetem nga një “Babi!” me zë të lartë, teksa im bir vrapon nëpër korridor. Zakonisht pas kësaj, ai ulet pa folur në prehrin tim, ndërsa unë dhe ime shoqe tregojmë ngjarjet e ditës që kemi kaluar. Djali im është dy vjeç. Ai nuk di shumë fjalë dhe padyshim që nuk i kupton bisedat tona, por për të nuk ka rëndësi. Ai është i kënaqur të ulet në prehrin tim dhe të ribashkohet me prindërit e tij në fund të ditës.

Psalmisti, mbreti David, shkruan për një përvojë të ngjashme. “ kam qetësuar dhe e kam tulatur me të vërtetë shpirtin tim…” (v. 2). Për Davidin, lutja është një mundësi për të kujtuar identitetin që ka si fëmijë i Perëndisë. Ka një kohë për të folur, për të bërë pyetje, për të kuptuar bisedën dhe ka një kohë për të qëndruar në heshtje dhe të pushojmë në identitetin tonë si fëmijë të Perëndisë. Teksa plakemi, ndonjëherë e harrojmë se si është të jesh si fëmijë i vogël.

Çfarë do të ndodhte nëse jeta juaj në lutje do të kishte një cilësi të freskët si prej fëmije? Thjesht përfytyroni një fëmijë të vogël të kënaqur që është me nënën e tij. Kështu qoftë dhe shpirti brenda jush, teksa ndaloni të luteni, të përshëndesni Zotin dhe thjesht të pushoni në prani të Tij. — Ben Kampmeier

Ndërsa luteni, kërkojini Atit tuaj qiellor që t’ju qetësojë zemrën që të mund të pushoni në të. Kërkojini që t’ju kujtojë identitetin tuaj si fëmijë të dashur të Tij.