Madhështia e Dashurisë së Perëndisë

Dita 76 | Lexoni nga Psalmi 103:1-11; Psalmi 8

Sepse sa të lartë janë qiejt mbi tokën, aq e madhe është mirësia e tij ndaj atyre që kanë frikë prej tij. (Ps. 103:11)
Sa lart është qielli mbi tokë? Nëse shikon imazhet mahnitëse të hapësirës së thellë të marra nga Teleskopi Hapësinor Hubble ose Teleskopi Hapësinor James Webb, do të shohësh galaktika dhe nebula, distanca e të cilave nga toka matet në vite dritë. Por shumë kohë para se të ekzistonin teleskopë apo foto, psalmisti mund të ndiente të njëjtin ndjenjë habie thjesht duke shikuar lart numrin e pafund të yjeve në një natë të kthjellët shkretëtire. Nuk duhet një kamerë satelitore për të të bërë të ndihesh i vogël. “Kur mendoj qiejt e tu… hënën dhe yjet që ti ke vendosur, çfarë është njeriu, që ta mbash mend…?” (Ps. 8:3-4)

Disa kanë arritur në përfundimin se në një univers aq të madh sa i yni, është absurde të besosh në një Perëndi që kujdeset për ne. Si mundet Perëndia të shikojë poshtë një pike pluhuri të vogël, në një sistem diellor, pjesë e një galaktike, nga një mori galaktikash? Si mundet të dojë gjërat e vogla që vrapojnë mbi të?

Bibla arrin në përfundim krejtësisht të ndryshëm nga lartësia e qiellit. Fillon me të vërtetën se Perëndia na do. E dimë këtë sepse Perëndia e ka thënë. Dhe përfundimi që nxjerr nga hapësira e madhe e qiellit lart, është se dashuria e tij për ne duhet të jetë vërtet shumë e madhe. Është më shumë se 13.5 miliardë vite dritë e madhe; në fakt, është e pafund! — David Bast

Ndërsa luteni, falënderojeni Perëndinë për dashurinë e tij të pafund.