Punë, urtësi dhe sfilitje

Dita 18 | Lexoni nga Predikuesit 2:9-20

Pastaj u ktheva të shikoj tërë veprat që kishin bërë duart e mia … dhe, ja, të gjitha ishin kotësi dhe një kërkim për të kapur erën. (v. 11)

Kisha shkruar një artikull rreth kopshtarisë, që do të botohej në një nga revistat kombëtare, dhe isha shumë e emocionuar. Mirëpo kur doli revista, u befasova kur pashë emrin e një autori tjetër poshtë titullit të artikullit! Çfarë gabimi! Edhe pse revista botoi një korrigjim (të vogël) në numrin e radhës, ajo nuk ma lehtësoi as zhgënjimin dhe as acarimin. Unë u ndjeva e vjedhur nga gjithë ai gëzim që kisha ndier për punën time.

Acarimi, dhe sfilitja që vjen si rrjedhojë, kanë qenë gjithmonë pjesë e punës sonë këtu në tokë, dhe në leximin tonë për sot autori i Predikuesit reflekton mbi përvojat e veta me këto ndjenja. Si fillim puna e vet i kishte sjellë kënaqësi; ‘zemra ime kënaqej me çdo punë timen” (v. 10). Mirëpo ndërsa merrte në konsideratë fundin e pashmangshëm të gjithë punës së tij, ai fillon të dëshpërohet. Edhe pse ishte një njeri i urtë, ai do të vdiste, njësoj siç vdes budallai, dhe vendin e tij do ta zinte dikush tjetër. Ai dhe puna e tij do të harroheshin. Cili ishte kuptimi i punës që kishte bërë tërë jetën? Ç’përfitim të qëndrueshëm kishte urtësia? Dhe kështu, i sfilitur, ai shpall: “Prandaj fillova të urrej jetën” (v. 17) dhe “Urreva çdo mund që kam kryer” (v. 18).

Deri në këtë pikë, në këto pasazhe të para të librit të Predikuesit, nuk kemi parë ndonjë konsideratë për Perëndinë apo përjetësinë në mënyrën e mendimit të autorit. Ashtu si autori këtu, kur i shohim gjërat vetëm nga një perspektivë njerëzore dhe tokësore, nuk arrijmë dot të shohim Perëndinë që vepron në jetën tonë. Dhe kjo gjë shpesh të çon në sfilitje. — Laura N. Sweet

Ndërsa luteni, hapni sytë për të parë Perëndinë të veprojë në rrethanat tuaja aktuale.