Rëndësia e ngulmimit

Dita 27 | Lexoni nga Jakobi 1:1-12

Lum njeriu që duron tundimin, sepse kur del i sprovuar, do të marrë kurorën e jetës. (v. 12)

Më kujtohet gjyshja ime që thoshte: “Më ka ardhur në majë të hundës duke më ardhur në majë të hundës”. Edhe pse nuk e sajoi ajo këtë barsoletë, edhe kur isha e vogël e dija që kjo ishte mënyra e saj me humor për t’u përballur me dhimbjen, lodhjen dhe sfilitjen që ajo ndjente në atë stad të jetës së saj. Vuajtja e saj ishte e vërtetë, ashtu siç është për të tjerët, dhe ndoshta edhe për ju. Sprovat që kalojmë mund të përfshijnë dhimbje fizike, vetmi, depresion shpirtëror ose një mori gjërash të tjera; këto sprova janë të vështira dhe mund të na dërrmojnë.

Po atëherë, si mundet Jakobi të shkruajë: “Ta quani gëzim të madh, o vëllezër të mi, kur bini në tundime të ndryshme” (v. 2)? Apostulli nuk po e minimizon vuajtjen, por po merr parasysh rezultatin final: një palëkundshmëri (ngulmim) që na bën neve “të përsosur dhe të plotë”, pra, një besimtar të pjekur, të cilit nuk i mungon asgjë (v. 4). Ne duhet t’i kërkojmë Perëndisë urtësi, me besim, duke e ditur që ai do t’i përgjigjet lutjeve tona. Jakobi na kujton se pasanikët nuk kishin ndonjë pozitë të veçantë me Perëndinë për shkak të pasurisë së tyre. Përkundrazi, njeriu që qëndron i palëkundur në sprova do të jetë i lum; dhe pasi të jetë sprovuar, ai do të marrë “kurorën e jetës” (v. 12).

Kjo “kurorë e jetës” është çmimi përfundimtar për ngulmimin, dhe ne e shohim këtë të përmendur edhe në pasazhe të tjera, përfshirë këtu leximin që kemi për ditën e nesërme. Kjo kurorë përfaqëson fitoren dhe jetën e përjetshme me Krishtin. Goxha çmim për të luftuar, apo jo? — Laura N. Sweet

Ndërsa luteni, kërkoni të ngulmoni me gëzim ndërkohë që luftoni për kurorën e jetës.