Sinqeriteti përpara Perëndisë

Dita 38 | Lexoni nga Veprat e Apostujve 5:1-16

“Dhe shumë shenja dhe mrekulli bëheshin në mes të popullit nëpërmjet duarve të apostujve.” (v. 12)

Pasazhi i sotëm nga Bibla na tregon qartë më të mirën dhe më të keqen e Kishës së hershme. Ndjekësit e Jezusit përjetuan së bashku zjarrin e Frymës së Shenjtë të çliruar nga qielli, që mahniti një numër të madh njerëzish, të cilët u konvertuan njëherësh dhe krijuan një bashkësi të bukur dhe bujare që nuk linte njeri në nevojë. Çfarë kohe e mrekullueshme për të qenë aty! Por kishte dhe një anë tjetër që nuk duhet shpërfillur. Veprat e Apostujve 5 na e tregon këtë me detaje të zymta. Anania dhe Safira përfituan nga shitja e një prone dhe nuk i treguan askujt për këtë. Por Perëndia e dinte, sepse Ai mund të shohë në errësirë, edhe në errësirën e zymtë të zemrës njerëzore.

Kjo skenë e trishtë është si një lloj komentari i gjallë mbi një parim që më vonë apostulli Pal na i bën shumë të qartë. “Në fakt të mirën që unë e dua nuk e bëj; por të keqen që s’dua, atë bëj.” (Romakëve 7:19). Sinqeriteti kërkon që ne ta pranojmë se nuk jemi më të mirë. Prandaj, çfarë duhet të bëjmë?

Për shekuj me rradhë besimtarët e Jezusit kanë patur guximin që të jenë aq të sinqertë përpara Perëndisë dhe njëri-tjetrit sa të rrëfejnë mëkatet e tyre. Gjoni, apostulli që Jezusi e deshi, na tregon rrugën: “Po të themi se jemi pa mëkat, gënjejmë vetveten dhe e vërteta nuk është në ne. Po t’i rrëfejmë mëkatet tona, ai është besnik dhe i drejtë që të na falë mëkatet…” (1 Gjoni 1:8-9) —Tim Brown

Ndërsa luteni, kërkojini Perëndisë që t’ju japë guximin të tregoheni të sinqertë dhe pastaj të rrëfeni çdo mëkat që e keni mbajtur ende.

#fjalëteshpresës#meditime#kishashqiptare