Udha e paqes

Dita 84 — Lexoni nga: Luka 1:67-79

“…e ka vizituar dhe e kreu çlirimin e popullit të vet.” (v. 68)

Zakaria ishte një burrë i moshuar kur mori përmbushjen e premtimit të pazakontë të Perëndisë. Zakaria e kishte kaluar shumicën e jetës së tij duke mbajtur barrën e pritshmërive të papërmbushura. Kur ishte i ri, ai priste që të bëhej me fëmijë. Si prift i Izraelit, ai priste që Perëndia ta shpëtonte popullin e Tij nga romakët pushtues. Zakaria priti gjithë jetën për t’u bërë me fëmijë. Dhe shkoi në varr pa parë çlirimin e popullit të tij.

Sfida më e madhe e besimit në Jezusin janë pritshmëritë e paplotësuara. Ne presim që jeta të bëhet më e mirë kur ia dorëzojmë atë Krishtit, apo që jetët tona të bëhen më të mira se jeta e njerëzve që nuk e ndjekin Atë. Ne presim që të shohim që puna jonë për Jezusin të japë fryte të bollshme dhe të dukshme. Kur këto pritshmëri nuk plotësohen, mund të tundohemi që të braktisim rrugën e Krishtit.

Pasazhi i sotëm na tregon se Zakaria i besoi profecive të Perëndisë, të vjetra sa vetë koha për një Shpëtimtar të premtuar që do të rivendoste “Shalom”-in. Për Izraelin “Shalom”-i ishte zhdukur pikërisht se ata ndaluan së besuari Perëndisë. Kur lindi fëmija i Zakarias, ai nuk e përlëvdoi Perëndinë se paqja origjinale e krijimit u ripërtëri menjëherë, por që populli i Zakarias do të ripajtohej me Perëndinë duke u kthyer në rrugën e Tij (v. 68). Zakaria e quan këtë “udha e paqes” (v. 79). Adventi është një periudhë kur të krishterët kremtojnë Princin e Paqes të sapolindur, që na ripajton me Perëndinë. Duke marrë paqen e Perëndisë, ne rikthehemi në udhën e Shpëtimtarit, në udhën e paqes. — Ben Van Arragon

Ndërsa luteni, ripërkushtojuni udhës së paqes së Shpëtimtarit.